پروردگارا

پروردگارا، دعايم به درگاه تو اين است:

بی نوايی و تنگ چشمی را از دلم ريشه کن ساز  و از بيخ و بُن برکن؛

اندکی نيرويم بخش تا بتوانم بار شادی ها  و غم ها را تحمّل کنم.

نيرويی به من ارزانی فرما تا عشق خود را در خدمت و کمک، ثمر بخش سازم.

توانی به من عطا فر ما که هيچ گاه چيزی از بی نوايی نستانم و در برابر گستاخ و مغرور، زانوی دنائت* خم نکنم.

زميني اين قفس براي اين است تا اشتياقت به پرواز افزونتر گردد.

-من هم سال‌ها ريش پرفسوري و سيبيل نيچه اي گذاشتم اما زندگي مرا به راهي كشاند كه عميقاً پذيرفتم تظاهر به دانايي هرگز جايگزين دانايي نمي‌شود.

-ما ذره اي در اين مجموعه هستيم(انديشه كهكشاني)

- نتواست ساكت بنشيند داد زد خدا لعنتت كند چرا توهين مي كني. / اي انسان تو را در خور سفر آسماني آفريده اند نه براي توقف در اين قفس.